Na het verlies van zoon Tim helpen Bernard en Jorinde jongeren uit de knoop: ‘Als één iemand blijft leven, is het genoeg’

Aan de muur in de woonkamer hangt een foto van Bernard en Tim. “Dat is ons Tim”, zegt Bernard. Vijf jaar geleden stapte zijn zoon uit het leven, 27 jaar oud. “Toen hij veertien was, is hem iets overkomen wat hij niet meer kon verdragen”, vertelt Bernard. “Er waren mannen die dreigden dat online te zetten. Daarna werd hij stiller. We voelden wel dat er iets niet klopte, maar konden er niet bij.”

Tim hield zijn verhaal jaren voor zich. Pas op zijn zeventiende vertelde hij het thuis. “Alles wat er toen speelde, heeft meegespeeld”, zegt Bernard. “Het was zijn negende poging. Op een gegeven moment wisten we: het is niet meer de vraag óf, maar wanneer.”

‘Jongeren helpen voordat ze zover komen’

Bernard verliet na Tims dood zijn woonplaats Breda. “Breda zat vol herinneringen. Vorig jaar liep ik huilend de Singelloop. Ik rende langs plekken waar zijn lach nog hangt. Dat brak me. In Tilburg heb ik dat niet.”

Aan de keukentafel in hun Tilburgse woning zit ook zijn vriendin, Jorinde. Haar hondje Ollie ligt op schoot, alsof het de stilte bewaakt. “We hebben samen alles geprobeerd om er voor Tim te zijn”, zegt ze. “Maar soms kun je niet meer doen.”

Bernard vult aan: “Je staat volledig machteloos. Na Tim wist ik: ik wil jongeren helpen, voordat ze zover komen.”

Club 27

Samen richtten ze Stichting 27 op – een naam met een beladen betekenis.
“Tim had het vaak over de ‘Club van 27′”, vertelt Bernard. “Kurt Cobain, Amy Winehouse… hij wilde zich daarbij voegen. En op 27 oktober, op zijn 27ste, deed hij dat. Daarom helpen we nu jongeren tot 27 jaar. Dat is ons eerbetoon aan hem.”

Ze noemen het hun missie om jongeren uit ‘het labyrint’ te halen. “Zoveel jongeren zijn verdwaald”, zegt Bernard. “Verdwaald in het leven, in verwachtingen, in angst. Ze zien geen uitweg meer. Dan denken ze: misschien is het ergens anders beter.”

Jorinde vult aan: “Sommigen vluchten naar de stilte. Ze doen niets meer, blijven alleen nog maar in bed. Want als je niets doet, kun je ook niets verkeerd doen. Wij luisteren, zonder oordeel. We proberen te begrijpen waarom iemand niet opstaat.”

Moe van hulpverleners

De kracht van Stichting 27 ligt in de eenvoud. Geen intakegesprekken of wachtlijsten, maar een luisterend oor. “Veel jongeren zijn moe van hulpverleners”, zegt Bernard.

Hij vertelt over een jongen die wekenlang niet uit bed kwam. “Zijn moeder stuurde me een bericht. Ik ben gewoon gaan appen. Kleine dingen. Na een tijdje kwam hij uit bed. Soms is laagdrempelig contact het begin van herstel.”

De stichting biedt gesprekken, trainingen en begeleiding. “Sommige jongeren durven niet eens te bellen”, zegt Jorinde. “Ze denken dat alles wat ze doen fout is. Wij helpen ze stap voor stap om weer vertrouwen te krijgen.”

Soms is de aanpak letterlijk: Bernard stapt in de auto en haalt iemand van de bank. “Niet als hulpverlener, gewoon als mens. ‘Kom, we gaan.’ Dat werkt vaak beter dan welk traject ook.”

‘Als we één iemand kunnen helpen, is dat genoeg’

Vrijwilligers uit Breda en Tilburg begeleiden jongeren op school, thuis of op hun werk. De stichting heeft inmiddels meerdere jongeren kunnen helpen die anders misschien waren afgehaakt.

“Wij weten hoe het voelt om iemand te verliezen”, zegt Jorinde. “Dat maakt dat we niet opgeven.” Bernard knikt. “We konden Tim niet redden. Maar als we één iemand kunnen helpen om te blijven leven, dan is dat genoeg.”

Hulp nodig?

Denk je aan zelfdoding of maak je je zorgen om iemand? Praten over zelfdoding helpt en kan anoniem via de chat op www.113.nl of telefonisch op 113 of 0800-0113.