Vanessa Spaanderman
Voordat de Smulhoek opengaat, moet er nog van alles gebeuren om de winkel klaar te maken. Ine dweilt de vloer terwijl Johan de bestelling van de leverancier met zakken friet en snacks de zaak binnentilt. De snackbar is tegenwoordig minder vaak geopend dan voorheen, maar klanten weten hun weg naar de Leenherenstraat nog goed te vinden.
Een klant tikt op het raam en vraagt of Johan twee frikandellen speciaal kan maken. De winkel is officieel nog niet open, maar hij is de moeilijkste niet. “Geef me nog vijf minuten. Het vet moet nog even warm worden”, zegt Johan. De klant steekt een duim op.
Genieten van het leven
Het voelt voor Johan nog niet helemaal echt dat er een einde komt aan een periode van 42 jaar friet bakken. Voorheen woonde het stel tegenover hun friettent, maar inmiddels hebben ze hun plekje gevonden in Oisterwijk. “We zijn verhuisd en tot de conclusie gekomen dat het tijd wordt om afscheid te nemen van de Smulhoek en te gaan genieten van het leven”, vertelt Johan.
Inmiddels ziet hij de voordelen van een dorp ten opzichte van een stad als Tilburg. “Het is er lekker groen en dat bevalt goed”, vertelt hij. Een nieuwe hobby heeft Johan nog niet gevonden, maar één ding verzekert hij: “Ik ben nog niet rijp voor een bejaardentehuis!”
Toch voelt de beslissing nog niet helemaal definitief. “Het is nog niet geland en het zit ook nog niet echt in mijn hoofd. Ik ben nog steeds enthousiast als ik weer friet kan bakken”, zegt hij terwijl de twee opengesneden frikandellen het vet in laat glijden.
Buurtpunt
Nu bekend is geworden dat het snackbarstel wil stoppen, is de zoektocht naar een nieuwe eigenaar begonnen. Johan wil zijn kindje doorgeven aan iemand die de Smulhoek goed zal behandelen. “Het is een friettent die echt buurtgebonden is. Zolang de kwaliteit goed is, blijven de mensen komen.” De frietbakker denkt aan het hoogseizoen, dat ook nu weer voor de deur staat.
“Er zijn vaak mensen die vanaf een bootje in de Piushaven hier naar binnen komen om wat eten te halen. Ze bedankten ze ons voor het lekkere eten. En toen zei ik: ‘Dat kon ik al zien, want jullie waren allemaal stil’”, glimlacht hij.
‘Frietbakker, geen boekhouder’
“Het paleisje” is 18 vierkante meter groot, maar dat is volgens Johan geen probleem. “Het is geen balzaal, maar we hebben er wel 42 jaar ons brood mee verdiend. We krijgen nog steeds complimenten over hoe het er hier vanbinnen uitziet, ondanks dat alles al zo oud is.”
Geïnteresseerden kunnen zich melden bij de Smulhoek, al blijft Johan kritisch. “Het is natuurlijk niet alsof je een paar schoenen koopt. Die zitten ook niet in één keer goed”, legt hij uit. Toch zal hij zich niet te veel bezighouden met de overdracht. “Ik ben een frietbakker en geen boekhouder.”
Inmiddels heeft de klant van eerder zich weer gemeld en stopt Johan de versgebakken frikandellen, beladen met saus en ui, in een zakje. Hij overhandigt de snack en steekt weer een duimpje op. Een glimlach verschijnt op het gezicht van de klant, en dat doet Johan nog steeds goed, ook na 42 jaar.
LEES OOK:
De Smulhoek bestaat al 40 jaar: ‘Het is hier echt een buurtplek’
