Manoek Lambregts
Op een heuveltje, bedekt met grove houtsnippers, staat een kringvormig bankje. In het midden prijkt een blauwe, satijnen pilaar. Het heeft iets weg van een parasol. Het coronamonument zit eronder verstopt, klaar om te worden onthuld. Het eilandje staat tussen de naaldbomen. Het is een minuutje wandelen vanaf de hoofdingang, langs het mussen-, mezen- en vinkenpad.
‘Ik ga hier maar alleen zitten’
“Waarom een bankje?”, speecht Yvonne Robben. “Heeft dat wel zin?” Ja, stelt de nabestaande. “Deze bank is een erkenning. Mijn gevoelens van machteloosheid en boosheid, de boosheid van mijn [overleden, red.] man mogen er zijn. Wat had ik hier graag gezeten met Sjef.” Yvonne noemt het een egoïstische gedachte: het idee om haar man, met zuurstoffles en al, deze kant op te brengen. “Dus ga ik hier maar alleen zitten. Hoe zou het zijn als corona er niet was geweest?”.
Tekst gaat door onder de foto.
Ook Ank Hage heeft nog dagelijks last van de gevolgen van covid. “De mist in je hoofd, die niet verdwijnt, is een zeer moeilijk proces”, vertelt ze. Ze vindt de oordelen van anderen vervelend. Ze hoort opmerkingen zoals ‘iedereen lijkt overprikkeld’, ‘we vergeten allemaal wel eens dingen’ of ‘je ziet er toch nog goed uit?’. “En zo kan ik nog wel even doorgaan”, zegt Ank. “Hierbij wil ik zeggen dat luisteren niet hetzelfde is als horen.”
Te weinig erkenning voor covid
Erkenning, dat is het begrip dat Jan Struijs, partijleider 50PLUS landelijk, in zijn voordracht gebruikt. “Erkenning is een van de belangrijkste voorwaarden voor herstel”, legt hij uit. “Dit doen wij te weinig met covid in Nederland. Wanneer een samenleving zwijgt, bagatelliseert of te snel wil doorgaan, kan dat trauma zich alleen maar dieper innestelen. Rituelen doorbreken dat zwijgen. Ze maken persoonlijk levens zichtbaar in de publieke ruimte.”
Met dit coronamonument, een initiatief van Gedenkbos De Spinder en 50Plus, is er zo’n plek in de publieke ruimte. Yvonne en Ank krijgen, samen met Peter Smulders van het Gedenkbos, de eer om het blauwe doek van het gedenkteken te halen. Dat doen ze met een lach.
Tekst gaat door onder de foto.
Het is vervolgens een minuut stil om de overleden slachtoffers te herdenken: gesloten ogen, gevouwen handen, diepe gedachten, kwetterende vogeltjes. “We hopen dat u regelmatig terugkomt om op de bank te zitten”, nodigt Henk van Tilborg, fractievoorzitter 50Plus Tilburg uit. “Met uw eigen gedachten, om op uw eigen manier om te gaan met covid.”
Rolstoeltoegankelijkheid
Het monument wordt nog toegankelijk gemaakt. Momenteel zijn er enkele treden om bij de bankjes en het monument op het heuveltje te kunnen komen. Hier kwam direct na de ceremonie een opmerking over door een rolstoelgebruiker. "Hier hebben we met de beste bedoelingen niet over nagedacht", verklaart Van Tilborg. "Dat moeten we gaan regelen. Het kan gewoon een helling worden."
en vervolgens op