“Wat de afgelopen maanden is gebeurd, kan echt niet”, zei Jeanet Littoij, die de petitie namens haar dochter overhandigde. “Voor een groep cliënten is er nog steeds geen duidelijkheid. Ze zitten in een fuik: onduidelijkheid, lange wachttijden en weinig opties. Het minste wat je mag verwachten, is dat mensen weten waar ze aan toe zijn.”
Motie voor passende zorg verworpen
Tegelijkertijd lag er een motie van ONSTilburg, 50Plus en FVD op tafel. Die riep op om te zorgen dat niemand uit de zorg valt en dat er goed wordt gemonitord. “Het gaat ons om de mensen voor wie geen passende zorg beschikbaar is”, zei Linda Oerlemans (ONSTilburg).
Wethouder Peter Kok keerde zich tegen de motie. Volgens hem heeft elke inwoner recht op passende zorg, maar niet op een zelfgekozen aanbieder. “SIEM kan maatwerkovereenkomsten sluiten als een PGB of hun eigen zorg niet past. Niemand valt uit zorg”, zei Kok. Toch maken sommige raadsleden zich zorgen dat juist een kleine groep mensen nu tussen wal en schip valt.
Kleine groep blijft kwetsbaar
Raadsleden wezen erop dat de overgang van onderaannemers naar SIEM niet altijd soepel verloopt. “We hebben te veel macht bij SIEM gelegd. Voor deze kwetsbare groep doet de gemeente te weinig”, zegt Spinnewijn van Lokaal Tilburg. Hans Kokke (SP) voegde toe dat inwoners zonder PGB en zonder maatwerkovereenkomst in de praktijk wel degelijk uit de zorg kunnen vallen.
Veel mensen zitten in onzekerheid: mogen ze kiezen voor hun oude begeleider, moeten ze overstappen naar SIEM, of zijn er überhaupt alternatieven? Het probleem is volgens raadsleden dat veel onderaannemers verdwenen zijn, en daarmee specialistische zorg, en dat cliënten daardoor soms geen echte keuzes hebben.
SIEM en de Wmo-transitie
SIEM voert sinds januari 2023 de Wmo-zorg in Tilburg en omgeving uit. Sindsdien is het aantal onderaannemers teruggebracht van 26 naar negen. SIEM zelf zegt dat de transitie juist de kwaliteit van de zorg verbetert, met meer samenwerking en maatwerk. Maar oppositiepartijen, sommige cliënten en onderaannemers zeggen dat dit in de praktijk vaak anders voelt: langere wachttijden, minder keuze en soms persoonlijk leed.







