Manoek Lambregts
Her en der moeten nog wat plintjes aangeschroefd worden en in het voorjaar komt er nog een gloednieuwe tribune, “maar ik durf wel te zeggen dat we gewoon klaar zijn”, zegt Bart. “Dit was een uitzonderlijk project.”
Het proces begon in 2019, toen diende de voorganger van Bart de aanvraag voor de verbouwing in. Deze werd hetzelfde jaar nog goedgekeurd, maar corona gooide roet in het eten. In 2021 kon het project weer opgepakt worden, maar het zou nog zo’n vier jaar duren voordat de eerste bouwwerkzaamheden zouden beginnen.
“Het pand is heel mooi, maar ook letterlijk hoogdrempelig”, zegt Bart. Een van de doelen was om de monumentale villa uit 1870 beter toegankelijk te maken. “Dat was best wel een ingewikkelde opgave”, zegt de directeur. “Daarnaast hadden we te maken met allerlei kostenstijgingen door de veranderingen in de wereld”, legt Bart uit. “Het duurde lang voordat we echt konden beginnen”, zegt Bart.
Taalbarrières
Het bouwen duurde uiteindelijk een half jaar langer dan gepland. Dat bouwprojecten onverhoopt uitlopen, is een van de dingen die de directeur heeft geleerd tijdens dit traject. “Je ziet het gebeuren en je kunt er weinig aan doen”, verklaart Bart.
“Wij spreken een andere taal dan gemeenteambtenaren, gemeenteambtenaren spreken een andere taal dan bouwers en bouwers een andere taal dan installateurs”, zo vertelt hij. “Soms denk je dat je iets goed gecommuniceerd hebt, maar dan wordt het toch anders geïnterpreteerd.” Uiteindelijk draait het om vertrouwen en volhouden, stelt Bart.
Acht jaar verder is de puzzel dan toch compleet. De foyer en bar zijn vernieuwd, net als de trap van de foyer naar het café en de voordeur aan de Girostraat. Ook is het pand toegankelijk gemaakt met een rolstoellift en zijn de verwarming en ventilatie vernieuwd. Dat laatste is onderdeel van de verduurzaming van het pand. “Dat was een enorme klus”, zegt Bart. “Terwijl, je merkt het wel, maar ziet het niet.”
Extra podiumpje
Een verandering die je wel ziet, en waar Bart heel trots op is, is het nieuwe trappenlandschap van de foyer naar het café. “De trap is groot en van een mooie houtkleur”, beschrijft de directeur. “En omdat de betonnen vloer van de foyer een industriële uitstraling heeft, zorgt dat voor een heel mooie en uitgesproken overgang. We kunnen deze plek nu ook als podium gebruiken.”
De vernieuwde bar springt er ook uit volgens Bart. “Het was eerst een beetje een moeilijke ruimte waar je moest dringen om in de rij te staan of om iets te bestellen”, verklaart hij. Door de bar een kwartslag te draaien is dat probleem opgelost.
(Tekst gaat door onder de foto)
Ondanks de vernieuwingen, zijn er nog genoeg elementen die Bart aan de oude Nieuwe Vorst doen denken. “Onze hoofdtechnicus bewaart heel veel, dus we hebben eigenlijk heel veel spullen die ons herinneren aan de oude Vorst”, zegt Bart. Een stuk lambrisering van de oude bar staat nu bij de decorstukken, net zoals de oude kassa.
Nepdeur
De lambrisering in het pand zorgde ook nog voor een verrassing. “Tijdens het bouwproces trokken we ergens de lambrisering vanaf en toen hing daar een soort van katoenen paneel, een valse deur”, legt Bart uit.
“Dit paneel grensde aan het bestaande personeelstoilet, maar we hadden het nog nooit gezien, ook niet op tekeningen”, vertelt hij. “Dat vonden we heel grappig.” De nepdeur kon niet blijven staan, want de verbouwing moest verder.
Officiële opening
In het laatste weekend van september is de vernieuwde De Nieuwe Vorst officieel geopend. “Ik hoop dat we een plek worden waar je ook gewoon binnen kunt gaat zitten om af te spreken met vrienden of om te werken, zoals bij de LocHal”, vertelt Bart. “We willen meer verbinding zoeken met de stad en de Tilburger in de breedte, dus ook met mensen die niet direct iets met theater hebben.”
LEES OOK:
De Nieuwe Vorst kan eindelijk verbouwen: ‘Er zijn nog steeds mensen die ons niet kennen’
