Manoek Lambregts
De lichten doven in de kleine zaal van 013. ‘Do you struggle? Do you know what to do?’ klinkt een zwaar vervormde computerstem. Geweerschoten klinken in de verte. Of is het vuurwerk? ‘Oh my god!’ verwondert een man op de backingtrack.
Kritiek op xenofobie
Het bandje eindigt met gelach. De set volgt met opgefokte, synthetische drums die je borstkas laten rammelen. “Guns go off, smoke and fire, light and sound / My new name colonizers can’t pronounce,” rapt de Amerikaanse producer Elucid: een flinke kritiek op xenofobie.
Het is het nummer ‘Roaches Don’t Fly’ van Armand Hammer. Elucid is de ene helft van het duo, Billy Woods de tweede. Laatstgenoemde staat een kleine anderhalf uur later ook op het festival.
Tekst gaat door onder de foto.
Billy Woods verstopt zijn gezicht zo veel mogelijk, zijn echte naam is onbekend. Ook tijdens zijn show hangt er een wasem van mysterie om hem heen. Hij speelt zijn set gehuld in rook en felrood licht.
Spookachtig en huiveringwekkend
Woods presenteert trage, treurige beats met ritmische raps tijdens het nummer ‘Golgotha’. Deze track staat op zijn jongste plaat ‘Golliwog’: de reden dat hij naar het festival is gehaald. “Zijn laatste nummers zijn spookachtige, huiveringwekkende brieven. Maar wel krachtig en relevant”, zegt artiestenboeker Becky Laverty over Woods.
De Amerikaanse rapper vertelt bijvoorbeeld over jonge slachtoffers van (oorlogs)geweld in de track ‘Born Alone’. “Kids laid out in the streets, no kicks, limbs askew.” Het nummer eindigt in een krachtige, herhaalde leus waarin Woods roept dat iedereen alleen geboren is en ook alleen doodgaat. De kreet galmt na in industriële zaal in de Koepelhal. Aan het einde van zijn optreden geeft Woods een shout-out naar zijn maatje Elucid.
Het is dan ook geen verrassing dat Elucid en Billy Woods een dag later met hun project Armand Hammer een ongeplande set spelen – een geheim wapen van Roadburn. Elk jaar zitten er gaten in het blokkenschema en worden er op het laatste moment nog acts aangekondigd.
Tekst gaat door onder de foto.
Van Draaimolen naar Roadburn
Een andere grensopzoekende boeking dit jaar is technodj Blawan. Eerder was Blawan op dancefestivals te vinden zoals Awakenings en Draaimolen, nu staat hij voor een meute metalheads. Hij wordt niet in een hoekje weggestopt als vreemd experiment, nee. De producer krijgt het eindslot op het hoofdpodium.
Tekst gaat door onder de video.
Blawan heeft in zijn snoeiharde, zagende set grunts verwerkt. Dat is het lage stemgeluid dat metalvocalisten gebruiken. Deze boeking blijkt nog een vorm van de grenzen opzoeken, maar op het programma is ook genoeg plek voor ‘klassieke’ Roadburnmuziek.
Denk dan aan blackmetalband Krallice, die ’s middags het hoofdpodium van Roadburn mag openen. De band speelt snel en technisch. De gitaristen shredden. Dat wil zeggen dat zij zo veel mogelijk noten per seconde proberen te spelen.
Tekst loopt door onder de foto.
De vierkoppige groep is dit jaar vaste gast op het festival en mag drie shows geven. Dat is een bijzondere gebeurtenis voor het festival en de bezoekers, want het is meer dan tien jaar geleden dat Krallice in Europa is geweest.
Klassiek duw- en trekwerk
Ook hardcorepunkgroep EYES toont aan waar de roots van het evenement liggen. De bloedvaten van frontman Victor Kaas puilen uit zijn nek terwijl hij de teksten van de nieuwe plaat Spinner in zijn oranje plopkap spuugt. In het midden van het zweterige, kleine zaaltje van de Hall of Fame wordt ruimte gemaakt voor duw- en trekwerk, oftewel de moshpit.
Tekst gaat door onder de foto.
Roadburn maakt hard dat knaldrang in allerlei soorten en maten bestaat: van politiek beladen hiphop tot dansvloerescapades en uiteraard het klassieke gitarengeweld. Dit was de openingsdag van Roadburn: donderdag 16 april. Het festival is nog tot en met zondag 19 april.
LEES OOK:
Roadburn 2025: onzeker bestaan maakt de saamhorigheid en knaldrang groter
