Edita Saakian
Het begon met een oog dat een beetje uitstak. “Hij had een botsing gehad met zijn zusje, dus wij dachten: er zit misschien een bloedinkje achter zijn oog”, vertelt moeder Maaike Kolen. “Je denkt natuurlijk niet meteen aan een tumor.” Maar die gedachte kwam toch. En veranderde het leven van haar gezin voorgoed.
Het is december 2023 als Lucas, dan vier jaar oud, wordt doorgestuurd naar de huisarts. “Die schrok heel erg”, zegt Maaike. Een CT-scan volgt, daarna een MRI. De geplande reis naar Disney gaat niet door. “’s Avonds kregen we een telefoontje: ze wilden verder onderzoek doen. De dag erna alweer een scan.”
Op 13 december blijkt er een tumor achter zijn oog te zitten. Eerst lijkt die goedaardig, maar na biopten in het Prinses Máxima Centrum in Utrecht wordt duidelijk wat er echt aan de hand is: Lucas heeft lymfeklierkanker, een B-cellymfoom.
“Dan staat je wereld gewoon op z’n kop”, zegt Maaike. “Ineens heb je een kindje met een oncologische aandoening. Vanaf dag één word je geleefd. Je stapt in die achtbaan en je gaat maar mee.”
Een intens traject
Wat volgt is een behandeltraject van twee jaar. Het eerste halfjaar is het zwaarst. “Heel veel ziekenhuisopnames, vaste protocollen, soms twee keer per week naar Utrecht voor verschillende chemo’s. Hij is daar ook echt heel ziek van geweest.”
Daarna volgt anderhalf jaar onderhoudsbehandeling. Elke dag chemo. “Iedere dag een drankje. En elke twee weken bloedprikken. Afhankelijk van zijn bloedwaarden werd de chemo opgehoogd of verlaagd. Gemiddeld zo’n drie milliliter per dag. Voor een kindje van vier is dat natuurlijk een enorme aanslag.”
Zijn haar valt uit, iets waar Lucas zich zorgen over maakt. “Hij zei: ‘Straks gaan kindjes mij pesten.’ Toevallig belde de juf die dag. Zij zei meteen: dat gaat niet gebeuren. En als het wel gebeurt, kom je meteen naar mij toe.”
Lucas mist een groot deel van groep 1. “Het geluk is dat het ‘maar’ groep 1 is. Het sociale stukje mis je dan vooral. Inmiddels zit hij in groep 3 en gaat hij eigenlijk gewoon heel goed mee.”
Ondanks alles blijft Lucas opvallend sterk. “Kinderen zijn zó veerkrachtig, dat is niet te doen”, zegt Maaike. “Hij is ook echt een pienter mannetje. Hij vroeg altijd: ‘Wat gaat er morgen gebeuren?’ Hij wilde weten hoe de dagen eruitzagen.”
Laatste chemo
Aanstaande zondag krijgt Lucas zijn allerlaatste chemo. “Aan de ene kant ben je mega blij en opgelucht dat het eindelijk voorbij is. Maar het voelt ook dubbel. Je neemt afscheid van artsen die je twee jaar lang hebben gezien. En nu begint het stukje dat je hem zelf in de gaten moet houden”, zegt Maaike.
Misschien begint nu pas echt de verwerking. “Ja, dat klopt helemaal”, zegt ze. “Maar als je dan toch in die wereld belandt, dan ben je in het Prinses Máxima echt in hele goede handen.”
Korte broek in de winter
Juist daarom wil Lucas iets terugdoen. Deze week liepen hij en veel van zijn klasgenoten in een korte broek, midden in de winter voor KiKa. “Lucas zag die actie voorbij komen”, vertelt Maaike. “Het idee is dat mensen denken: waarom heb jij een korte broek aan? En dat het balletje dan gaat rollen.”
Zijn medeklasgenootjes trokken speciaal voor Lucas een korte broek aan. De actie maakt diepe indruk. “Het was echt overweldigend”, zegt Maaike. “Dan is hij even sprakeloos. Dat is heel schattig om te zien.” Lucas wordt inmiddels liefkozend ‘de KiKa-jongen’ genoemd. “En dat vindt hij helemaal niet erg.”
Het streefbedrag voor KiKa is al meerdere keren verhoogd. “Zodat er meer onderzoek gedaan kan worden. Er overlijden nog steeds te veel kinderen aan kanker. De overlevingskans is ruim 80 procent, maar dat is nog steeds te weinig.”
En misschien wel de belangrijkste boodschap: “Het kan iedereen overkomen. Bij ons gebeurde het ook ineens. Dus geniet. Dat is echt het allerbelangrijkste.”
en vervolgens op