Vanessa Spaanderman
“Het was altijd mijn kleine broertje, tot hij groter werd. Toen werd het mijn grote broer”, vertelt Cindy als ze aan Leroy denkt. De twee scheelden zeven jaar in leeftijd en hadden een hechte band.
“Hij was mijn steunpilaar. Leroy was een heel vrolijk, opgewekt mannetje met een goede humor. Ook had hij een sterk rechtvaardigheidsgevoel en was hij eerlijk. Als andere jongens gepest werden, nam hij het voor ze op.”
Als grote zus hield Cindy haar broertje goed in de gaten. Ze merkte dat hij op latere leeftijd verkeerde vrienden kreeg. “Mijn broertje leidde als het ware twee verschillende levens. In het ene was hij gewoon de warme broer zoals ik hem kende. Maar ’s avonds en in de weekenden leefde hij een ander leven, waar wij het bestaan niet volledig van kenden.”
(Tekst loopt door onder de foto.)
Opbeurende woorden
Leroy raakte vast in zijn eigen keuzes en wist niet meer hoe hij uit dat wereldje moest komen. Ondanks dat bleef hij Cindy onvoorwaardelijk steunen. De avond voor de verschrikkelijke gebeurtenis voerden ze nog een diep gesprek.
“Mijn relatie was net beëindigd en ik woonde daarom tijdelijk weer thuis. Ik had zelf ook liefdesverdriet, omdat ik verliefd was geworden op iemand anders en ik was afgewezen”, legt Cindy uit.
Haar broertje had wijze woorden voor haar. “Joh, vergeet die jongens”, zei hij. “Zorg gewoon dat je goed voor jezelf kunt zorgen en dat je een goede carrière maakt, meid.” Die opbeurende woorden hielpen haar, en ze ging die avond naar bed.
(Tekst loopt door onder de foto.)
Waarom?
“Leroy!”, hoorde ze haar moeder gillen. Het stemgeluid ging door merg en been. Haar broertje was er niet meer. Hij had een brief achtergelaten op zijn kamer. “Op zo’n moment ga je van alles speculeren. Wat had ik kunnen doen? Waarom? Ik heb me heel erg vastgeklampt aan die brief, ook omdat je de antwoorden nooit echt zult vinden. Dat heeft heel lang door mijn hoofd gespookt.”
‘Iedere meter zal ik aan hem denken’
Cindy is open over haar verhaal en vertelt graag over Leroy. “Als zoiets gebeurt, ontstaan er veel wilde verhalen. Mensen vullen zelf dingen in. Dat wilde ik niet. Ik wilde gewoon vertellen hoe het daadwerkelijk in elkaar zat”, vertelt ze.
Daarom besloot ze haar verhaal openlijk te delen en zich in te zetten voor 113 Zelfmoordpreventie. Op 12 april loopt Cindy de marathon van Milaan en zamelt ze geld in voor onderzoek naar zelfdoding. Het is haar vierde marathon, maar ze blijft altijd nerveus voor een wedstrijd. “Deze heeft wel een extra lading”, zegt de Tilburgse.
Hardlopen helpt haar ook om rust in haar hoofd te vinden. “Ik zal waarschijnlijk met een iets hogere hartslag aan de start staan.“Bij de laatste meters richting de finish, bij de kathedraal van Milaan, zullen de tranen waarschijnlijk wel vloeien. Iedere meter zal ik aan hem denken.”
(Tekst loopt door onder de foto.)
Stukje troost
Elke dag overlijden in Nederland gemiddeld vijf mensen door zelfdoding. Onderzoek is daarom voor Cindy van groot belang. “Ik heb gemerkt dat open zijn en je verhaal delen werkt als een vorm van verwerking. Ik krijg vaak persoonlijke berichten van mensen. Dat zie ik als kleine speldenprikjes: zo kunnen anderen ook hun verhaal kwijt en herkenning vinden, een stukje troost.Ik wil niet dat zijn overlijden voor niets is geweest. Ik hoop dat dit soort acties mensen helpt.”
Denk je aan zelfdoding? Bel dan 24/7 gratis en anoniem met 113 of chat op 113.nl
en vervolgens op