Vanessa Spaanderman
Nu de beslissing voor hem is genomen, ziet Ruud Leeuwesteijn er ook de voordelen van in. “Ik heb wel getwijfeld of ik mijn contract nog een jaar wilde verlengen. Eigenlijk bekeek ik het van seizoen tot seizoen. Toch voelde ik ergens de drang om door te gaan. Maar nu ik weer voor mezelf sport, merk ik dat het voor mijn lichaam, en vooral voor mijn heupen, achteraf misschien wel een goede beslissing is geweest.”
Als hij ziet hoeveel klachten zijn voormalige goaliecollega Ian Meierdres aan zijn heupen heeft gehad, is hij blij dat het voor hem niet zover heeft hoeven komen. “Hij moest daardoor echt stoppen. Ik ben 29 en hoop nog wel een aantal jaar lekker actief te kunnen blijven en andere sporten te beoefenen.”
Teleurgesteld
Het nieuws dat de club niet met hem verder wil, kwam toch hard aan bij Ruud. Na elf jaar trouwe dienst als goalie van de blauw-gelen smaakt het afscheid bitterzoet. Zo is hij van mening dat het lang duurde voordat er een knoop werd doorgehakt en de communicatie een stuk beter kon.
Volgens technisch manager René de Hondt had dat deels te maken met de onderhandelingen met Cedrick Andree. “Voordat Cedrick zijn handtekening had gezet, kon ik natuurlijk niets doen. Want dan had ik Ruud misschien toch nog nodig gehad. Het is heel vervelend dat dit ten koste gaat van Ruud, want hij heeft heel lang bij ons gespeeld. Dat is allemaal sentimenteel en emotioneel, maar dat moeten we uitschakelen. We moeten kijken wat het beste is voor Trappers”, vertelt hij.
Daarnaast investeert de club flink in jongere spelers. “Onze topspelers, zeker de Nederlandse, zijn allemaal 30 of ouder. Die houd je misschien nog één jaar en soms twee. Als we dan pas gaan verjongen, zijn we gewoon te laat. Als we Ruud hadden gehouden, kregen Danylo Douma en Thijs Kivits niet de kans om minuten te maken. Ze moeten natuurlijk wel klaar zijn als ze straks het stokje moeten overnemen”, aldus De Hondt.
Het valt Leeuwesteijn zwaar om afscheid te moeten nemen van de club, maar vooral van zijn ploeggenoten. De keuze van Trappers om te verjongen zag hij niet aankomen. “Wees gewoon op tijd en zeg aan het einde van het seizoen: ‘Houd er rekening mee dat die optie er is.’ Nu wist ik bijvoorbeeld niet dat ik al mijn laatste wedstrijd had gespeeld. Het is niet netjes hoe het is verlopen en dat mag je de club natuurlijk wel kwalijk nemen.”
Nieuwe kansen
Ruud is geboren in Dordrecht, maar heeft Tilburg inmiddels volledig in zijn hart gesloten. Samen met zijn vriendin en hun viervoeter heeft hij hier een huis, werkt hij bij Achmea en heeft hij veel vrienden opgebouwd. Terugverhuizen ziet hij dan ook niet snel gebeuren.
“Ik kan op maatschappelijk vlak nog een paar mooie stappen maken. Inmiddels ben ik al meer dan een jaar in dienst en groei ik intern lekker door.”
Geen verre busreizen meer voor hem dus, al gaat hij die stiekem ook wel missen. “Je hebt zoveel leuke momenten in de bus. Heel veel lachen, gieren en brullen en na de wedstrijden ook goede gesprekken. Je maakt zoveel met elkaar mee en je hebt vrienden voor het leven. De meeste jongens zal ik buiten de ijsbaan zeker nog blijven zien.”
Nog druk in de onderhandelfase
De Hondt zit nog midden in de onderhandelingen over de selectie voor het seizoen 2026-2027. “Een paar jongens zijn akkoord, maar moeten alleen nog hun handtekening zetten. We zijn momenteel nog bezig met een importspeler en twee Nederlandse spelers, van wie er uiteindelijk één moet komen. D’Artagnan Joly zou een optie kunnen zijn”, legt hij uit.
LEES OOK:
Ruud Leeuwesteijn, de muur van Tilburg, tikt de 500 Trappers wedstrijden aan
